ทำไมต้องสามโหนด ไม่ใช่สอง

## ปัญหาของการมีสองเครื่อง สองเครื่อง เครื่องหนึ่งขัดข้อง เครื่องที่เหลือไม่รู้ว่าอีกเครื่องหยุดทำงานจริงหรือเพียงแค่การเชื่อมต่อขาดหาย หากเครื่องนี้เขียนข้อมูลต่อ และอีกเครื่องก็ทำเช่นเดียวกัน จะเกิดข้อมูลสองชุดที่แยกออกจากกัน ซึ่งแย่กว่าระบบล่ม เพราะระบบล่มมองเห็นได้ แต่การแยกตัวมองไม่เห็น ด้วยเหตุนี้ สิ่งที่ตัดสินจึงไม่ใช่จำนวนเครื่องที่ทำงานอยู่ แต่เป็น**เสียงข้างมาก** กลุ่มที่มีเสียงข้างมากเขียนข้อมูลได้ กลุ่มที่ไม่มีจะหยุดทำงาน ## ทำไมต้องเป็นเลขคี่ เมื่อมีสี่เครื่อง การขาดการเชื่อมต่ออาจแบ่งออกเป็นสองฝั่ง ฝั่งละสองเครื่อง ไม่มีฝั่งใดมีเสียงข้างมาก ทั้งสองฝั่งหยุดทำงาน และภาวะติดตายก็เท่ากับระบบล่ม เพียงแต่แพงกว่า | โหนด | เสียงข้างมากที่ | ความขัดข้องที่รองรับได้ | |---|---|---| | 3 | 2 | 1 | | 4 | 3 | 1 | | 5 | 3 | 2 | | 7 | 4 | 3 | สี่โหนดรองรับความขัดข้องได้เท่ากับสามโหนด แต่มีค่าใช้จ่ายเพิ่มอีกหนึ่งเครื่อง ตัวกำหนดค่าจึงเสนอเฉพาะเลขคี่ ## ความหมายต่อการกำหนดค่าของคุณ การขยับจากสามเป็นห้าไม่ใช่ก้าวเล็ก ๆ เพราะมีค่าใช้จ่าย**เพิ่มอีกสองเครื่องต่อบทบาทสำคัญ** ไม่ใช่สองเครื่องรวมทั้งหมด เมื่อมีบทบาทสำคัญสามบทบาท นั่นคือหกเครื่อง ในทางกลับกัน คุณจะรองรับความขัดข้องพร้อมกันได้สองครั้งแทนหนึ่งครั้ง ซึ่งในทางปฏิบัติหมายความว่า เครื่องหนึ่งอยู่ระหว่างบำรุงรักษาได้ในขณะที่อีกเครื่องขัดข้อง นั่นคือเหตุผลที่ IT-Grundschutz กำหนดให้มีห้าโหนด ## สิ่งที่ความจุสามเท่าไม่ใช่ คลัสเตอร์ที่มีโหนดฐานข้อมูลสามโหนดไม่ได้มีประสิทธิภาพสามเท่า ทั้งสามโหนดเก็บข้อมูล**ชุดเดียวกัน** นั่นคือจุดประสงค์ ผู้ที่คำนวณส่วนเผื่อของคลัสเตอร์เทียบกับความจุรวมจะได้ตัวเลขอย่าง “ส่วนเผื่อ 2,554 %” ซึ่งไม่ได้วัดอะไรเลย ตัวกำหนดค่าจึงคำนวณเฉพาะความจุที่รองรับงานได้จริงเท่านั้น

ความช่วยเหลือ & การสนับสนุน

กำลังมองหาอย่างอื่นอยู่? แอปและเอกสารของเราอยู่ห่างเพียงคลิกเดียว