ทำไมต้องสามโหนด ไม่ใช่สอง
## ปัญหาของการมีสองเครื่อง
สองเครื่อง เครื่องหนึ่งขัดข้อง เครื่องที่เหลือไม่รู้ว่าอีกเครื่องหยุดทำงานจริงหรือเพียงแค่การเชื่อมต่อขาดหาย หากเครื่องนี้เขียนข้อมูลต่อ และอีกเครื่องก็ทำเช่นเดียวกัน จะเกิดข้อมูลสองชุดที่แยกออกจากกัน ซึ่งแย่กว่าระบบล่ม เพราะระบบล่มมองเห็นได้ แต่การแยกตัวมองไม่เห็น
ด้วยเหตุนี้ สิ่งที่ตัดสินจึงไม่ใช่จำนวนเครื่องที่ทำงานอยู่ แต่เป็น**เสียงข้างมาก** กลุ่มที่มีเสียงข้างมากเขียนข้อมูลได้ กลุ่มที่ไม่มีจะหยุดทำงาน
## ทำไมต้องเป็นเลขคี่
เมื่อมีสี่เครื่อง การขาดการเชื่อมต่ออาจแบ่งออกเป็นสองฝั่ง ฝั่งละสองเครื่อง ไม่มีฝั่งใดมีเสียงข้างมาก ทั้งสองฝั่งหยุดทำงาน และภาวะติดตายก็เท่ากับระบบล่ม เพียงแต่แพงกว่า
| โหนด | เสียงข้างมากที่ | ความขัดข้องที่รองรับได้ |
|---|---|---|
| 3 | 2 | 1 |
| 4 | 3 | 1 |
| 5 | 3 | 2 |
| 7 | 4 | 3 |
สี่โหนดรองรับความขัดข้องได้เท่ากับสามโหนด แต่มีค่าใช้จ่ายเพิ่มอีกหนึ่งเครื่อง ตัวกำหนดค่าจึงเสนอเฉพาะเลขคี่
## ความหมายต่อการกำหนดค่าของคุณ
การขยับจากสามเป็นห้าไม่ใช่ก้าวเล็ก ๆ เพราะมีค่าใช้จ่าย**เพิ่มอีกสองเครื่องต่อบทบาทสำคัญ** ไม่ใช่สองเครื่องรวมทั้งหมด เมื่อมีบทบาทสำคัญสามบทบาท นั่นคือหกเครื่อง
ในทางกลับกัน คุณจะรองรับความขัดข้องพร้อมกันได้สองครั้งแทนหนึ่งครั้ง ซึ่งในทางปฏิบัติหมายความว่า เครื่องหนึ่งอยู่ระหว่างบำรุงรักษาได้ในขณะที่อีกเครื่องขัดข้อง นั่นคือเหตุผลที่ IT-Grundschutz กำหนดให้มีห้าโหนด
## สิ่งที่ความจุสามเท่าไม่ใช่
คลัสเตอร์ที่มีโหนดฐานข้อมูลสามโหนดไม่ได้มีประสิทธิภาพสามเท่า ทั้งสามโหนดเก็บข้อมูล**ชุดเดียวกัน** นั่นคือจุดประสงค์ ผู้ที่คำนวณส่วนเผื่อของคลัสเตอร์เทียบกับความจุรวมจะได้ตัวเลขอย่าง “ส่วนเผื่อ 2,554 %” ซึ่งไม่ได้วัดอะไรเลย
ตัวกำหนดค่าจึงคำนวณเฉพาะความจุที่รองรับงานได้จริงเท่านั้น